رای ما کجاست:

هنوز خانواده رامین نمی توانند این موضوع را فراموش کنند که روزتولد فرزند دلبندشان امسال با روز خاک سپاری اش مصادف شد. سخن از رامین رمضانی است.جوانی 22 ساله و از شهدای حوادث پس از انتخابات که امسال روز تولد و خاک سپاری اش با هم برگزار شد . مادرش اشک می ریزد و از گمنامی پسرش می گوید اینکه کمتر کسی از رامین عزیزش سخن می گوید. رامین نیز در روز 25 خرداد ماه جاری در تجمع مسالمت آمیز میدان آزادی به ضرب رگبار گلوله به شهادت رسید.

مادر و پدر رامین هر دو هنوز سیاهپوش و عزادارند و هرگز نمی توانند داغ از دست دادن پسر عزیزاشان را از یاد ببرند . مادر اشک می ریزد و از رامین حق طلب اش سخن می گوید . او که پس از اعلام نتایج انتخابات لحظه ای چشم بر هم نگذاشت و برای دفاع از حقش کشته شد مادر می گوید :«پسرم را یک شهید واقعی می دانم که برای دفاع از حقش کشته شد.او حقش را می خواست .رای اش را می خواست ،پس شهید است ."

رامین جوان و پرشور که یک سرباز وظیفه در شهر زابل بود. درست 4 روز قبل از شهادتش به تهران آمد . مادر او هرگز نمی تواند لحظه به لحظه روز وداع با فرزندش را از یاد ببرد روزی که برای پسر دلبند ومحبوبش غذای مورد علاقه اش را پخته بود اما آن روز روز آخر دیدار مادر و فرزند شد . روزی که رامین با عجله از خانه بیرون رفت و هرگز هم به خانه کوچکشان باز نگشت.

پدر اشک می ریزد:« بین همه فرزندانم رامین جور دیگری بود حق طلب و پرشور بود کسی که هرگز نمی توانست نسبت به مسائل جامعه اش بی تفاوت باشد و...»اشک اجازه ادامه سخنش را نمی دهد

مادر از نگرانی هایش در آن روز می گوید «:خیلی نگران رامین بودم اما هرگز فکر نمی کردم که حضورش در یک تجمع به کشته شدنش بیانجامد .»آن روز تا پاسی از شب مادر نگران دلبندش بود . تا انکه تلفن خانه به صدا آمد و مادر با خوشحالی شماره رامین را بر دستگاه تلفن دید . اما وقتی با ذوق به تلفن جواب داد ناشناسی پشت خط از مشخصات رامین گفت و اینکه جنازه اش را در یکی از بیمارستانهای شهر دیده است .

مادر رامین باهق هق گریه ادامه می دهد :« وقتی کلمه جنازه را شنیدم فقط تلفن را روی ایفون قرار دادم و خودم با فریادی نقش بر زمین شدم ...» هر چند آن روز پس از مراجعه به بیمارستان پدر و مادر رامین جنازه اش را تحویل نگرفتند اما این خبر تلخ حقیقت داشت و چند روز بعد در آگاهی عکسی از رامین را به پدر و مادرش نشان می دهند و درست روز تولد 22 سالگی رامین جنازه اش را به خانواده تحویل می دهند

پدر که جنازه فرزندش را دیده سری تکان می دهد و سیمای بغض آلودش را به عکس پسرش می دوزد «جای یک گلوله را روی سینه اش دیدم گلوله ریه و کلیه اش را از بین برده بود...» و باز اشک امانش نمی دهد

پدر و مادر رامین از این گلایه مندند که تاکنون هیچ رسیدگی درباره پرونده رامین نشده است آنها میگویند هرگز از خون فرزندشان نمی گذرند

پدر رامین می گوید :« بارها در کشورمان از اجرای عدالت سخن می گویند اما این چگونه عدالتی است که با شهروندان مسلمانش این گونه رفتار می کند ؟

مادر رامین چشمهای خیسش را به نقطه ای دوردست می دوزد جائی که انگار فقط فرزند حق طلب اش را می بیند :« بین مزار ندا و رامین فقط دو سه قدم فاصله است هر وقت سر قبر ندا می روم با او حرف می زنم و می گویم ندای عزیز هر چند همه جا حرف تو است اما بدان که رامین پیش قراول توشد و راه را برای شهادت تو باز کرد . مطمئنم که رامین از اینکه در این قطعه به خاک سپرده شده روحش شادمان است جائی که انسانهای حق طلب بر خاک خفته اند."

مادر رامین رمضانی می گوید :"پسرم آقای موسوی را خیلی دوست داشت .به او رای داد و برای دفاع از رایی که به او داده بود ،درخون خود غلتید .ما آرزو داشتیم یکبار هم که شده آقای موسوی را که تبدیل به ارمان فرزند ما شده بود ،از نزدیک ببینیم. که خوشبختانه تازگی ها به دیدن ما آمد."